Giorgio Productions

Erg druk geweest de laatste tijd; de koren die een bestelling hadden lopen voor een "arrangement op maat" heb ik zelfs nederig om uitstel van de afgesproken levertijd moeten verzoeken. Twee van de drie koren reageerden sportief - het waren koren die eerder iets bij mij besteld hadden, en met die ervaring bereid waren mij dit keer wat krediet te geven. Eén koor pikte het niet en liep weg - begrijpelijk. Ik troost mezelf met de gedachte dat als ik er een haast-klus van had gemaakt en een slecht arrangement had afgeleverd ik de klant waarschijnlijk ook kwijt was geweest.

Dit alles omdat ik mij misrekend had op de benodigde tijd voor een andere opdracht - het maken van een quatre-mains pianobewerking van een klassiek werk voor koor en orkest. Kan ik ook, doe ik alleen niet zo vaak, dus schatte de benodigde tijd verkeerd in. Niet zoals het hoort, maar inmiddels ben ik bij. Er gaan nu eenmaal maar 24 uur in een etmaal.

Ondertussen kwam er toch nog een bestelling voor een stuk op maat: "Happy Together". Ik overwoog al het niet aan te nemen, maar w8 even, had ik van dat lied al niet eens eerder een arrangement gemaakt? Kennelijk zijn niet al mijn oude stukken op de lijst terecht gekomen; zo moeten al mijn oude musical-arrangementen nog erop gezet. Maar hoe kon ik "Happy Together" nou vergeten? Het was ver terugzoeken in mijn digitaal archief: op een oude back-up CD uit 2003 vond ik hem: Happy Together - ten tijde van het maken terecht gekomen in de verkeerde folder van mijn "Mijn Muziek"-directory.

Dus kon ik zowel het koor als mijzelf tevreden stellen.

Bij het begin van het arrangement heb ik mij eerlijk gezegd laten inspireren door de fraaie a cappella zetting die ooit door de Nylons is uitgebracht, maar daarna geef ik er uiteraard mijn eigen draai aan - om op het eind het Nylons-intro, de melodie van The Turtles en mijn eigen motiefjes vrij met elkaar te combineren.

Niet al te moeilijk, dit arrangement, behalve dat er twee altpartijen inzitten.

Ik ben altijd een fan van Toto geweest en vooral het nummer "Pamela" vind ik zo goed dat ik het twee keer eerder heb geprobeerd voor eigen rekening te bewerken. Beide keren waren...ahum...geen succes. Ken uzelve. De eerste versie, gemaakt voor Harlem Nocturne is overigens verloren gegaan - gemaakt in de prehistorische tijd van de computer toen documenten nog op floppies bewaard werden. Helemaal niet erg, er is geen groot kunstwerk aan verloren gegaan. De tweede versie, voor Popkoor 4 You was minder beroerd, maar ook niet bepaald van een niveau waar ik mijn artistieke trots aan kan ontlenen.
Toen ik benaderd werd door Popkoor Bravoure om "Hold the Line" te arrangeren heb ik dan ook even geaarzeld: is de muziek van Toto eigenlijk wel geschikt om door een koor te worden gezongen? Het hielp wellicht dat ik persoonlijk minder met "Hold the Line" heb dan met "Pamela" - ik had wat meer afstand.
In het algemeen vierstemmig, met in het tweede couplet een tenorpartij die even de hoogte in moet, voor de veiligheid er een tweede tenorstem bijgeschreven die niet verplicht is (als de eerste tenoren tenminste de hoge "A" halen). Na het - korte - instrumentale tussenspel gaan de vrouwenstemmen driestemmig SAA.
Het is een lekker "recht-door-zee"-arrangement geworden, geschikt om met piano, geluidsband of een live-band uit te voeren.
Ik ben over mijn Toto-fobie heen. Tijd voor een derde Pamela?

Vocal Group Kwasi Kloos uit Den Haag vroeg mij "Donker Afrika" uit Herman Finkers' verzameling "minst beroerde liedjes" te arrangeren, vanwege hun deelname aan het 23e Nederlands Festival voor Vocale Ensembles op zaterdag 21 maart a.s. in Almelo. Het festival staat in het teken van cabaretier Herman Finkers en ieder koor moet op zijn minst één nummer van hem in een eigen - a cappella - arrangement zingen. Tja, wat zal ik erover zeggen: een nummer van Finkers is niet zomaar iets, net zomin als een arrangement van Giorgio Productions zomaar een meerstemmige versie van een bestaand liedje is - mijn (muzikale) handtekening zit er in ieder geval weer in. Ik heb er dus erg mijn best op gedaan; al is het maar omdat ik weet waar het nummer in première zal gaan en nog wel door een koor dat ik goed genoeg ken om erop te vertrouwen dat ze er iets heel moois van gaan maken.
Nu maar hopen dat het arrangement niet zal worden ingedeeld bij mijn "minst beroerde arrangementen".

Net als "Hedonism" is ook "Ruby" exclusief besteld en wel door Xing popcore uit Dordrecht. Het moest 6-stemmig met orkestband, de begeleidingsband bestond al en daar moest het arrangement bij aangepast worden. Koormuziek op maat in de nauwste betekenis van het woord.

Het lastige bij het arrangeren van Ruby is dat het eigenlijk steeds hetzelfde akkoordenschemaatje is. Voor een popgroep is dat wel okay, maar als koorzanger zal je maar de baspartij moeten zingen en je steeds aan dezelfde drie noten moeten houden, daar betaal je natuurlijk geen contributie voor. Mijn taak als arrangeur is dus om te proberen iedereen tijdens zo'n popkoor-arrangement flink aan het werk te houden.

Gelukt? Dat weet je pas als de koorleden tevreden zijn. Na inzending van de proefpartituur was de dirigent blij dat er voor iedereen iets interessants te zingen was, maar miste sommige voor de hand liggende loopjes. Tja, die klonken al in de begeleidingsband, en daar ik niet graag voor de weg van de minste weerstand ga, had ik voor het koor iets niet voor de hand-liggends geschreven. Daar was ik dus enigszins in doorgeschoten - dus werden de voorgestelde veranderingen aangebracht.

Het watermerk van Giorgio Productions bevindt zich in het tweede couplet van het arrangement: de melodie wordt meerstemmig gezongen en gecombineerd met motieven uit het refrein en de instrumentale begeleiding in de overige stemmen. Een snufje klassieke polyphonie in een verder recht-voor-zijn-raapachtige popsong.

Helaas, niet voor de verkoop, het prachtige "Hedonism" van Skunk Anansie. Het is namelijk exclusief - op maat - besteld door vrouwenpopkoor "Popenzo" uit Hengelo. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van het nummer gehoord; en dat is nou het mooie van dit vak - dat je soms door een bestelling tegen iets fraais aanloopt.

Behalve het nummer kende ik ook het koor niet, maar na contact met de dirigent bleek dat de dames wel "van een uitdaginkje houden". Zo mag ik het horen. Want om in een vrouwenkoor een mooie homogene, om niet te zeggen "compacte" koorklank te krijgen moet je niet bang zijn voor wat dissonanten. Nou, die zitten er volop in. Het geheel is een close-harmony-achtige zetting geworden met een pianopartij die er ook niet om liegt. Ben benieuwd wat Popenzo ervan gaat maken.

Het volgende arrangement zal weer wat eenvoudiger moeten worden; het is tenslotte "Koormuziek op Maat".